CANTO VENTIQUATTRESIMO
La fica è una ragnatela
un imbuto di seta
il cuore di tutti i fiori;
la fica è una porta
per andare chissà dove
o una muraglia
che devi buttare giù.
Ci sono delle fiche allegre
delle fiche matte del tutto
delle fiche larghe o strette,
fiche da due soldi
chiacchierone o balbuzienti
e quelle che sbadigliano
e non dicono una parola
neanche se le ammazzi.
La fica è una montagna
bianca di zucchero,
una foresta dove passano i lupi,
è La carrozza che tira i cavalli;
LA fica è una balena vuota
PIENA di aria nera e di lucciole;
è la tasca dell'uccello
la sua cuffia da notte,
un forno che brucia tutto.
La fica quando è ora
è la faccia del Signore,
la sua hocca.
CANTÈDA VINTIQUÀTAR
La figa l'è una telaragna
un pidriùl ad sàida
e' sgarzùl ad tott i fiéur;
la figa l'è una porta
ch'la dà chissà duvò
o una muràia
ch'u t tòcca buté zò.
U i è dal fighi alìgri
dal fighi mati s-cènti
dal fighi lèrghi e strètti,
fighi de cazz
ciacaròuni ch' al tartàia
e quèlli ch'al sbadàia
e a n doi una parola
gnénca s'ta li amàzz.
La figa l'è una muntagna
biènca ad zocar
una forèsta in dò ch'e' pasa i lop,
l'è la caroza ch'la toira i caval;
la figa l'è una baléna svoita
pina ad aria nira e ad lozzli,
l'è la bascòza dl'usèl
la su coffia da nota,
un fòuran ch'e' bréusa iniquèl.
La figa quand ch'e' tòcca
l'è la faza de' Signour,
la su bòcca.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment